3 Aug 2010

အခ်ိန္ရွိခိုက္ လုံ႔လစိုက္

နေမာ တႆ ဘဂ၀ေတာ အရဟေတာ သမၼာသမၺဳဒၶႆ

အခ်ိန္သည္ လူကိုမေစာင့္။ အခ်ိန္သည္ မနားတမ္း တေရြ႕ေရြ႕ ကုန္ဆံုး၍ေနေပသည္။ စကၠန္႔ ေတြ တုိးလာသည္ႏွင့္ ေသဖို႔ရက္ကလည္း တစ္စကၠန္႔ခ်င္း နီးေန၏။ “ငါႏွင့္ရြယ္တူ၊ ငါ့ေအာက္ လူ၊ ၾကီးသူေသၾက မ်ားလွျပီ။ ခဏမစဲ အိုစျမဲ၊ ကိုယ္လည္း ေသဘက္နီးခဲ့ေခ်ျပီ။” သံသရာ အေရး ေျမွာ္ေတြးလို႔ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဘ၀ေတြ မဆံုးႏိုင္သမွ် ဒုကၡေတြ ဒြန္တြဲလို႔ရွိေနပါ ဦးမည္။ သံသရာခရီးသြားခ်င္းအတူ လက္တြဲလို႔ကူၾကရမည္။ တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦးတုိ႔၏ တင္ခဲ့ သည့္ေက်းဇူးတရားတို႔ကို တရားျဖင့္ေပးဆပ္၍ ေက်ေအးႏိုင္၏။


မိမိကုိယ္တိုင္ တရားႏွင့္ေနျခင္းျဖင့္ သူတစ္ပါးတို႔ ခ်မ္းသာပြါးႏိုင္ၾကကုန္၏။ သူတစ္ပါးတို႔ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသားပြါးေအာင္ ေနေနျခင္းသည္လည္း တရားအားထုတ္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ အျပန္အလွန္ ေမတၱာတရား၊ က႐ုဏာတရား၊ မုဒိတာတရား၊ ဥေပကၡာတရားတို႔ျဖင့္ အခ်င္းခ်င္း ကူညီေနၾကျခင္းျဖင့္ အျပန္အလွန္ ေက်းဇူးဆပ္ၾကရာ၏။ တစ္နည္းအားျဖင့္ မိမိ၏ ကိေလသာအေႂကြးတို႔ကို အရဟတၱမဂ္ဉာဏ္ျဖင့္ ေဖ်ာက္ႏိုင္ၾကပါလွ်င္ မိမိအေပၚ တင္ခဲ့ဖူး သမွ်ေသာ မိဘေက်းဇူးလည္းေက်ျပီ၊ ဆရာ့ေက်းဇူးလည္းေက်ျပီ၊ ဘုရားရွင္၏ အလိုေတာ္ လည္း ျပည့္စံုျပီျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘုရားရွင္၏ေက်းဇူးကိုလည္း ေပးဆပ္ႏိုင္ေပျပီ။ ထုိသို႔ အားထုတ္ႏိုင္ျပီးပါက “မဂ္ဉာဏ္ဆိုက္ေရာက္၊ ေႂကြးကုန္ေပ်ာက္၊ ကဲေမာက္ လြန္ခ်မ္းျမ” ႏိုင္ၾကေပသည္။

ဘ၀တြင္ အခ်ိန္သည္ လူတိုင္းရရွိၾကသည့္ တူမွ်ေသာအခြင့္အေရးတစ္ခုပင္။ အခ်ိန္ကို မိမိတုိ႔ ၏အသံုးခ်မႈအလိုက္ ရရွိသည့္အက်ိဳးေက်းဇူးမ်ား မတူၾကေပ။ “အခ်ိန္္ရွိခိုက္ လုံ႔လစိုက္” ႏိုင္ၾကရန္အတြက္ အခ်ိန္ကို မည္သို႔အသံုးခ်ၾကရမည္ကို သိရွိျပီး လုိက္နာက်င့္ၾကံႏုိင္ၾကရန္ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ေတာင္စြန္းဓမၼဒူတ ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေဟာၾကားခဲ့သည့္ တရားေတာ္ကို ကိုးကား၍ ဤဓမၼေဆာင္းပါးျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ ေရးသားေဖာ္ျပလိုက္ပါသည္။

တစ္ေန႔တာတြင္ ရရွိေအာင္ၾကိဳးစားအားထုတ္ရမည့္ တရားငါးမ်ိဳးတို႔ကို မွတ္သားရလြယ္ကူ ေအာင္ ေအာက္ပါလကၤာေလးကို က်က္မွတ္ထားပါေလ။

ကုသုိလ္ဥစၥာ၊ က်န္းခန္႔သာ၍၊ ပညာတန္ခိုး၊ အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ၊ ထိုေန႔အတြက္၊ က်ိဳးမထြက္၊ သက္သက္ အခ်ည္ႏွီးတည္း။” တစ္ေန႔တာအတြက္-
(၁) ကုသုိလ္ရေအာင္၊
(၂) ဥစၥာရေအာင္၊
(၃) က်န္းမာေအာင္၊
(၄) ပညာရေအာင္၊
(၅) ဘုန္းတန္ခိုးရွိေအာင္ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ၾကိဳးစားၾကရမည္ျဖစ္၏။

တစ္ေန႔တာအတြက္ လူတစ္ေယာက္၏အိပ္ခ်ိန္သည္ (၈)နာရီထားလွ်င္ ရွစ္သံုးလီ ႏွစ္ဆယ့္ ေလး (တစ္ေန႔ ၂၄ နာရီမွ သံုးပံုပံု တစ္ပံု)မွာ အိပ္ျခင္းျဖင့္ကုန္၏။ အသက္ေျခာက္ဆယ္ ေနရမည့္သူအတြက္ အႏွစ္(၂၀) အိပ္ခ်ိန္ျဖစ္သည္။ တစ္ေန႔အတြက္ က်န္ရွိေနေသာ (၁၆)နာရီသည္ ေဖာ္ျပပါအက်ိဳးငါးမ်ိဳးရရွိေအာင္ ၾကိဳးစားအားထုတ္ခြင့္ရွိေသာ အခ်ိန္တို႔ျဖစ္၏။ သတိတရားကင္းလြတ္ျခင္းျဖင့္- ထမင္းဟင္းခ်က္၊ ေရခ်ိဳးအ၀တ္ေလွ်ာ္၊ အ၀တ္အစားလဲ၊ အလွအပျပင္၊ ဟိုေရာက္သည္ေရာက္ စကားလက္စံုက်၊ ေပ်ာ္ပြဲစားထြက္၊ အခ်င္းခ်င္း မေျပလည္ၾကသည့္အခါ အျပန္အလွန္ေျဖရွင္းျပၾက၊ မေက်နပ္ေတာ့ ႐ံုးေရာက္ဂတ္ေရာက္၊ ရန္ျဖစ္လို႔ ထိခိုက္ရင္ ေဆး႐ံုတက္ေဆးကုသ၊ ကိုယ့္ထက္သာလို႔ မနာလိုျဖစ္ရင္ သူ႔အေၾကာင္း အပုပ္ခ်၊ သူမ်ားထက္ ကိုယ္ကသာသြားရင္ ငါလိုလူ ဇမၺဴမရွိဟု ေမာ္ႂကြားၾက၊ ထင္သလို မျဖစ္လို႔ ေအာင္ျမင္မႈေတြ မရသည့္အခါမွာလည္း ေရစံုေမွ်ာျပီး ကိုယ့္ဘ၀ကိုယ္ဖ်က္သည့္ အရက္ေသစာျဖင့္သာ ခံစားမႈတို႔ကို ေျဖေဖ်ာက္ၾက၊ ကုိယ့္အေပၚ မွားဖူးလွ်င္ သူတစ္ပါးကို နာက်င္ေအာင္လည္း ကလဲ့စားေခ်ၾက၊ ထိုကဲ့သို႔ပင္ လူ႔ဘ၀ဆိုတာက “အသက္တစ္ရာ မေနရ၊ အမႈတစ္ရာေတာ့ ၾကံဳေတြ႔ရ” ဆိုသလို ျပႆနာေပါင္း ေသာင္းေျခာက္ေထာင္ စံုေနေအာင္ ၾကံဳေတြ႔ရသည္တြင္ သံသရာနယ္ခ်ဲ႕တရား “ဒိ႒ိ၊ တဏွာ၊ မာန” ဟူေသာ ပပဥၥတရားတို႔ျဖင့္ ေနကုန္ေအာင္ ေျဖရွင္းေနၾကပါလွ်င္ (၁၆) နာရီထဲက ႏႈတ္လိုက္ပါက တစ္ေန႔တာအတြက္ အခ်ိန္ကို အက်ိဳးရွိေအာင္ အသံုးခ်ေသာ နာရီမွာ သုညသာ အႂကြင္းရွိေတာ့၏။ ထုိသု႔ိဆိုလွ်င္ လူ႔ဘ၀ရျခင္းကား တန္ဖိုးမဲ့လွ၏။

က်န္ရွိသည့္အခ်ိန္တို႔တြင္ သတိသံေ၀ဂ,တရား အခါခါပြါးျပီး အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႔လစုိက္မွ သင့္ေတာ္ေပမည္။ ယီးတီးေယာင္ေတာင္ ယခုတိုင္ေအာင္ေနေနလွ်င္ကား စိတ္ခ်ေတာ့ ဒုန္းဒုန္း ေသမင္းက ျမင္တိုင္းမုန္းေတာ့မည္။ သံသရာအဆက္ဆက္ ဖြင့္ေနက် ျဖစ္ခဲ့သည့္ ထို တဏွာဇာတ္ ဓာတ္ျပားေဟာင္းၾကီးကိုသာ မျငီးမညဴ မနားတမ္းဖြင့္ေနခဲ့ၾကသည္မွာ ယခုျဖင့္ ျငီးေငြဖို႔ သင့္လွေခ်ျပီ။ ျပန္ေပးပါလို႔ ေတာင္းမရတာက အခ်ိန္၊ မကုန္ဆံုးရန္ တားမရတာက လည္း အခ်ိန္၊ ထို႔ေၾကာင့္ သတိပညာျဖင့္ခ်င့္ခ်ိန္၍ အခ်ိန္ရွိခိုက္ လံု႔လစိုက္ အားထုတ္မွ သင့္ေတာ့မည္။

တစ္ေန႔တာအတြက္ ေဖာ္ျပပါတရားငါးမ်ဳိးမွ တစ္ခုႏွစ္ခုရလွ်င္ ေတာ္ေသးသည္၊ သံုးေလးခု ရလွ်င္ မဆိုးေသး၊ အားလံုးရရွိပါက ေက်နပ္စရာျဖစ္ပါသည္။ ထုိငါးမ်ိဳး တစ္မ်ဳိးမ်ဳိးမွ တစ္ေန႔တာအတြက္ မရရွိလိုက္ပါလွ်င္ ထိုေန႔အတြက္ သက္သက္အခ်ည္းႏွီးေသာ ေန႔တစ္ေန႔ သာျဖစ္သည္။ အက်ိဳးမရွိဘဲ ကုန္ဆံုးသြားေသာ ေန႔တစ္ေန႔ျဖစ္၏။ ေသဖို႔အတြက္ စာရင္းေသာက္ရင္း အိပ္ရင္းေပ်ာ္ပါးရင္းျဖင့္ ေစာင့္ေနရသည့္ အေလာင္းေကာင္သက္သက္ မျဖစ္ေစ သင့္။ အေလာင္းေကာင္ကုိ အသံုးခ်၍ အခ်ိန္၏ ၀ါးမ်ဳိးမႈ ေအာက္မွ ႐ံုးထြက္ၾကရမည္ျဖစ္၏။

ဘုန္းတန္ခိုးရွိေအာင္က်င့္
ကိုယ္က်င့္သီလသည္ လူ႔ဘ၀တြင္ ဂုဏ္သိကၡာကို ျမွင့္တင္ေပး၏။ ၾကီးျမတ္ျခင္း၏အေၾကာင္း ျဖစ္သည္။ “သီလ၊ သမာဓိ၊ ပညာ”စေသာ သာသနာေတာ္သိကၡာသံုးရပ္တြင္ အစအဦး အေျခခံထားရမည့္ တရားလည္းျဖစ္သည္။ အစ၏ေကာင္းျခင္းရွိမွသာ အဆံုး၏ ေကာင္းျခင္း သို႔ ေရာက္ေစႏိုင္မည့္ တရားလည္းျဖစ္ေပသည္။

ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္သလို မလုပ္ႏွင့္”ဆုိသည့္အတိုင္း အေျပာႏွင့္အလုပ္ မညီဘဲ က်င့္ၾကံ ေနထိုင္ျခင္းသည္ ဘုန္းတန္ခိုးကို ေမွးမွိန္ေစ၏။ ဘုရားရွင္ကဲ့သို႔ ငါေျပာသလိုလုပ္၊ ငါလုပ္ သလိုလည္းလုပ္ ျဖစ္ေအာင္ က်င့္ရမည္ျဖစ္သည္။ ၀ိဇၨာစရဏ သမၸေႏၷာ- အသိေရာ အက်င့္ပါ ျပည့္စံုေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ တပည့္သားေျမးအျဖစ္ ခံယူျပီး အတုယူ က်င့္ၾကံရာ၏။

ဒါနအမႈ ျပဳၾကရာ၌ နာမည္ၾကီးခ်င္လို႔၊ အခ်ီးမြမ္းခံခ်င္လို႔၊ လူအထင္ၾကီးေစခ်င္လိုလို႔၊ ေပးလွ်င္ ျပန္ရႏိုင္သည့္လာဘ္ကုိျမင္လို႔ မလွဴဒါန္းသင့္ေပ။ ထုိသို႔ေသာဒါနသည္ ဘုန္းတန္ခိုး မွိန္ေၾကာင္းျဖစ္၏။ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ႏွင့္ လွဴဖြယ္ပစၥည္းတို႔ကို ႐ိုေသစြာ ေပးလွဴရာ၏။ ႐ိုေသစြာ လွဴဒါန္းတတ္ေသာ ဘုရားရွင္လက္ထက္က အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီးတို႔၊ ၀ိသာခါေက်ာင္း အစ္မၾကီးတို႔သည္ ယခုထက္တိုင္ အတုယူမွတ္သားဖြယ္ ဘုရားဒကာ၊ ဘုရားအမ၊ ေက်ာင္းဒကာ၊ ေက်ာင္းအမၾကီးမ်ားအျဖစ္၊ ေလးစားစရာပုဂၢိဳလ္မ်ားအျဖစ္၊ စံျပဳထိုက္သူမ်ား အျဖစ္ သတ္မွတ္ခံရျပီး ဘုန္းကံလည္း လြန္စြာၾကီးမားခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္ခဲ့ေပသည္။ အလွဴခံ ပုဂၢိဳလ္အေပၚ၊ လွဴဖြယ္ပစၥည္းအေပၚတြင္ ႐ို႐ိုေသေသလွဴဒါန္းတတ္ေသာအမႈတြင္ သူေဌးၾကီး အနာထပိဏ္ႏွင့္ ၀ိသာခါတို႔အား ဥပမာျပ စံထားရမည့္အျပင္ အတုယူျပီးလည္း က်င့္ၾကံထိုက္ လွ၏။

နာမည္ၾကီးလို႐ံုသက္သက္ျဖင့္ ေကာင္းမႈျပဳခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ နာမည္ေကာင္းမထြက္ဘဲ နာမည္ ဆိုးသာထြက္ခ့ဲသည့္ ဦးသာဒြန္းအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္ပါသည္။ ဦးသာဒြန္းႏွင့္ေဒၚပုတို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံတြင္ ေကာင္းမႈျပဳတိုင္း ေဒၚပုသာ နာမည္ၾကီးျပီး ဦးသာဒြန္းအမည္မွာ တိမ္ျမဳပ္ လို႔ေန၏။ သံဃာေတာ္မ်ားအတြက္ ေက်ာင္းေဆာက္လွဴရာတြင္ ထိုေက်ာင္းကို ေဒၚပုေက်ာင္း ဟု လူသိမ်ားၾကသည္။ ၎ကို ဦးသာဒြန္းၾကီး မေက်နပ္ေပ။ အုတ္တံတိုင္းေဆာက္လွဴရာ တြင္လည္း ဦးသာဒြန္း+ေဒၚပုေကာင္းမႈဟု ကမၺည္းထုိးထားပါေသာ္လည္း ေဒၚပုအုတ္တံတိုင္း လို႔သာ အေျပာမ်ားၾက၏။ ၎ကိုလည္း ဦးသာဒြန္းၾကီး အခံရခက္ေနသည္။ တစ္ဖန္ ဦးသာဒြန္းက လူအမ်ား တည္းခို၊ အနားယူ၊ အပန္းေျဖတတ္သည့္ေနရာတြင္ ဇရပ္တစ္ေဆာင္ ေဆာက္ျပီး သူ႔နာမည္ကို ဆိုင္းဘုတ္မွာ အၾကီးၾကီးေရးကာ ေဒၚပု အမည္ကိုေတာ့ ေသးေသးေလးေရးျပီး လူအမ်ား ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ ျမင္သာႏိုင္ေအာင္ ဇရပ္၏နဖူးစီးမွာ ခ်ိတ္ထားေလ၏။ ထိုတြင္လည္း လူအမ်ားက ေဒၚပုဇရပ္လို႔သာ အသိမ်ားၾကျပီး ေဒၚပုဇရပ္ၾကီး ရွိတာ ေကာင္းလိုက္တာလို႔သာ ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာၾကားၾကေပသည္။

ေနာက္ဆံုးတြင္ ဦးသာဒြန္းၾကီးက လံုး၀ မခံမရပ္ႏုိင္ကာ ဒီေလာက္ေတာင္ျဖစ္လွတာ ဆိုျပီး ေဒၚပု မပါဘဲ ျပဳလုိ႔ရသည့္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈတစ္ခုခုကို စဥ္းစားခန္းထုတ္ျပန္၏။ အၾကံရသြား သည္မွာ သာသနာ့ေဘာင္၀င္ျပီး ရဟန္း၀တ္ေတာ့၏။ ရဟန္း၀တ္ျဖင့္ ဆြမ္းခံႂကြသည္တြင္ လူအမ်ား ဆီးၾကိဳစကားျဖင့္ ေျပာၾကသည္မွာ “ေဒၚပုဘုန္းၾကီးၾကီး ႂကြလာျပီ၊ ေဒၚပု ဘုန္းေတာ္ၾကီး ႂကြလာျပီ” ဟုသာ ျဖစ္ျပီး ဦးသာဒြန္းမွာ အမည္မက ဘုန္းၾကီးဘြဲ႔ပါ ကင္းေပ်ာက္သြားေသာေၾကာင့္ ေဒၚပုကို လက္ေျမွာက္အ႐ံႈးေပးကာ ဆြမ္းခံ ဆက္မႂကြေတာ့ ဘဲ လူထြက္ရန္ ေက်ာင္းအျမန္ေျပးေလေတာ့သည္။

လူထြက္ျပီးေနာက္ အရက္ေသာက္၊ ဘိန္းစားကာမွ နာမည္အရင္း ေပၚထြက္လာေလ၏။ ကေလးလူၾကီး ပါးစပ္ဖ်ားတြင္ ေရပန္းစားေတာ့၏။ “အရက္သမားသာဒြန္း၊ ဘိန္းစားသာဒြန္း” ဟူ၍ မသိသူ မရွိေလာက္ေအာင္ လူသိမ်ားျပီး အမွားသ႐ုပ္ စံျပအျဖစ္ ေျပာစမွတ္ တြင္ရစ္ခဲ့ ေတာ့၏။ နာမည္ၾကီးတိုင္း၊ လူသိမ်ားတိုင္း ဘုန္းကံၾကီးေနျခင္းမဟုတ္ေၾကာင္း သိထားသင့္ ေပသည္။

ေန႔စဥ္ ရရွိေအာင္ အားထုတ္ရမည့္ ဘုန္းကံၾကီးေၾကာင္း က်င့္စဥ္ေကာင္းမ်ားမွာ-
(၁) ကိုယ္က်င့္သီလေကာင္းရွိျခင္း၊
(၂) ေကာင္းတာေျပာ၊ ေကာင္းတာလုပ္တတ္သည့္ အေျပာႏွင့္အလုပ္ညီျခင္း၊
(၃) ဒါနအမႈျပဳရာ၌ သကၠစၥ- ႐ို႐ိုေသေသလွဴဒါန္းတတ္ျခင္းတို႔ ျဖစ္ၾကေပသည္။ ဘုန္းၾကီးလို ေသာ ေလာဘေစာ၍ ၾကိဳးစားအားထုတ္ရမည္မ်ဳိးမဟုတ္၊ ပါရမီအက်င့္ေကာင္းဟု သိရွိနား လည္ျပီး က်င့္ၾကံၾကိဳးစား ပြါးမ်ားအားထုတ္ရမည္ျဖစ္၏။

ပညာရေအာင္ဆည္းပူး
ပညာရွိျဖစ္ခ်င္လွ်င္ ပညာရွိသူကုိ ေပါင္းရ၏။ ပညာရွိထံ မွီ၀ဲဆည္းကပ္ နည္းယူရေပသည္။ အစဦးစြာ ပညာရွိျဖစ္ခ်င္စိတ္ ရွိရမည္ျဖစ္၏။ ကိုယ္က သူ႔ကိုအလိုရွိမွ သူက ကိုယ့္ဆီေရာက္ မည္ျဖစ္၏။ ကိုယ္က သူ႔ကိုအလိုမရွိလွ်င္ သူက ကိုယ့္ဆီ မေရာက္ႏိုင္သည့္သေဘာျဖစ္သည္။

ဘ၀တစ္ခု အစျပဳလာသည့္အတြက္ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ လံုးပန္းရေတာ့သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အသက္ေမြး၀မ္းေၾကာင္းအတြက္ မည္သူမဆို သင္ၾကရေပသည္။ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာ ေနထိုင္ စားေသာက္၊ ၀တ္စားဆင္ယင္ႏိုင္ဖို႔အတြက္ အတတ္ပညာမ်ားကို သင္ယူၾကရသည္။ ေလ့လာ ၾကရသည္။ ဆည္းပူးၾကရသည္။ ကၽြမ္းက်င္မႈရွိေအာင္လည္း ၾကိဳးစားၾကရေပသည္။ သို႔မွသာ ဘ၀မွာ ခ်မ္းသာစြာ ေနထိုင္ႏိုင္ၾကမည္။ သူတစ္ပါးကို အားကိုးေနရျခင္းထက္ ကိုယ့္အားကို ကိုယ္ကိုးႏိုင္ျခင္းက ပို၍ ခ်မ္းသာသည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ မိမိကိုယ္တိုင္ တတ္ေျမာက္ေအာင္ အက်ဳိးျဖစ္ေစသည့္ ပညာတို႔ကို သင္ယူၾကရေပမည္။

ရသမွ်ပညာတို႔ကို သင္ယူတတ္ေျမာက္ထားေသာေၾကာင့္ ဘ၀ကို ဘယ္ပညာရပ္ျဖင့္ ျဖစ္ေစ ျဖတ္သန္းေနလို႔ကလည္း မသင့္ေတာ္ေသးေပ။ ငါးမွ်ားတတ္လို႔ တံငွါသည္ဘ၀၊ ေလးပစ္ ေကာင္းလို႔ မုဆိုးဘ၀၊ ဖဲ႐ိုက္ကၽြမ္းလို႔ အေလာင္းကစားသမားဘ၀ အျဖစ္ျဖင့္ေတာ့ စား၀တ္ေန ေရး ေျပလည္ျပီးေရာလည္း ဘ၀ကို ျဖတ္သန္းဖို႔ မသင့္ေတာ္ေသးေပ။ သူတစ္ပါးဆင္းရဲျပီးမွ ကိုယ္ခ်မ္းသာေရးအတြက္ေတာ့ မေတာင့္တအပ္ေပ။ မလိုလားအပ္ေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘ၀ကို ထိန္းေၾကာင္းတတ္ေစရန္ လိုအပ္ျခင္းေၾကာင့္ ဘ၀ထိန္းေၾကာင္းပညာတို႔ကိုလည္း ဆည္းပူးရ ပါမည္။ ရွာေဖြရပါမည္။ သတိလက္လႊတ္၍ အခ်ိန္ကုိ ကုန္မသြားသင့္ေပ။

ေလာေကာ သတၱာန မာေစေတာ- ေလာေကာ= ေလာကကမၻာၾကီးသည္၊ သတၱာန= သတၱ၀ါတို႔အတြက္၊ အာေစေတာ= ဆရာသမား ျဖစ္၏။ မိမိပတ္၀န္းက်င္ရွိ ျမင္ရသမွ်၊ ၾကားသမွ်၊ ၾကံဳေတြ႔ရသမွ်တို႔ကို မိမိ၏ဆရာလို႔ မွတ္ယူရ၏။ သူေတာ္ေကာင္းမ်ားကို ေတြ႔သည့္ အခါတြင္ ထိုသုိ႔ေနထိုင္က်င့္ၾကံရန္၊ ထိုသို႔ အားထုတ္ရန္ မိမိအား သင္ေပးေနသည္ဟု မွတ္ယူျပီး လိုက္နာက်င့္ၾကံရမည္။ သူယုတ္မာတို႔ကို ေတြ႔သည့္အခါတြင္လည္း ထိုသူတို႔သည္ မိမိအား ထိုသို႔ မျပဳလုပ္ရန္ သင္ေပးေနသည္ဟု မွတ္ယူၾကရမည္။ ၎တို႔၏ အက်င့္ဆိုးမ်ား သည္ သံသရာ၌ လြန္စြာဒုကၡေရာက္ၾကရလိမ့္ဦးမည္ဟု သံေ၀ဂပြါးျပီး ဆင္ျခင္ရ၏။ လူမိုက္တို႔ ၏အလုပ္တို႔ကို ေရွာင္ၾကဥ္ရေပသည္။ ထုိသို႔ျဖင့္ ဘ၀ကို ထိန္းေၾကာင္း ျပဳျပင္ေနထုိင္ရေပ သည္။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မဟာဂႏၶာ႐ံုဆရာေတာ္ဘုရားၾကီးက ဆုံးမထားသည္မွာ- “လူဟာ ဘယ္အခ်ိန္အထိ မိမိကုိယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ေနထိုင္သြားရမည္နည္းဟူမူ အသက္ ဆံုးသည့္အခ်ိန္အထိ မိမိကိုယ္ကိုယ္ ေကာင္းေအာင္ ျပဳျပင္ေနထိုင္သြားရမည္” ဟူ၍ ဆံုးမ ခဲ့ပါသည္။

ဒါန၊ သီလစေသာ ကံလမ္းျဖင့္ လူ၊ နတ္ခ်မ္းသာသို႔လည္းေကာင္း၊ စ်ာန္ရရွိေသာ သမာဓိ စြမ္းအားျဖင့္ ျဗဟၼာခ်မ္းသာသို႔လည္းေကာင္း ေကာင္းရာသုဂတိသို႔ ေရာက္ရွိခံစားၾကရ၏။ ၎မွာ သာသနာပကာလ၌လည္း ရရွိႏိုင္ၾကေသာ အခြင့္အေရးတို႔ျဖစ္သည္။ ၀ိပႆနာပညာ ကား ဘုရားရွင္တစ္ဆူဆူ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္ခ်ိန္ႏွင့္ၾကံဳမွ တတ္ေျမာက္ႏိုင္ေသာ ၾကံဳေတာင့္ ၾကံဳခဲသည့္ပညာျဖစ္၏။ ၀ိပႆနာပညာျဖင့္ အားထုတ္မွ နိဗၺာန္က ထိုးထြင္း သိျမင္ႏိုင္မည္ ျဖစ္သည္။ ၀ိပႆနာ- ၀ိ= အထူးထူး၊ အျပားျပား၊ အဖန္တလဲလဲ၊ ပႆနာ= ႐ႈမွတ္ပြါးမ်ား ျခင္းျဖစ္သည္။ မ်က္စိျဖင့္ ၾကည့္လွ်င္ ေမာင္ျဖဴ၊ ေမာင္နီ၊ ေမာင္ညိဳ၊ ငါ့ဒူး၊ ငါ့ေပါင္၊ ငါ့ေျခ၊ ငါ့လက္ဟူ၍ ျမင္ရ၏။ ဉာဏ္ျဖင့္ ဆင္ျခင္လုိက္လွ်င္ ႐ုပ္တရားတို႔ ေပါင္းစုထားေသာ ႐ုပ္အစု၊ နာမ္တရားတို႔ ေပါင္းစုထားေသာ နာမ္အစုဟု ျမင္ရ၏။ ပညာျဖင့္ျမင္ရသည့္အခါတြင္ ႐ုပ္မွာလည္း ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းသေဘာ၊ နာမ္မွာလည္း ျဖစ္ျခင္းပ်က္ျခင္းသေဘာသာ ရွိေသာ ေၾကာင့္ ေလာကဓမၼတို႔သည္ ျဖစ္ျပီးလွ်င္ ပ်က္တတ္ေသာသေဘာသာလွ်င္ ရွိၾက၏။ ထိုသို႔ မျမဲျခင္းေၾကာင့္ ဆင္းရဲလွ၏၊ ထုိတရားတို႔သည္ မိမိအလိုသုိ႔လည္းမလိုက္၊ မည္သူ တစ္စံုတစ္ဦးက ခိုင္းေနလို႔ လုပ္ေနျခင္းမ်ိဳးလည္း မဟုတ္၊ ငါပိုင္ငါးစိုးလည္း မရသည္ ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ အတၱမဟုတ္ အနတၱသေဘာတရားတို႔သာ ျဖစ္ၾကကုန္၏”ဟူ၍ အဖန္တလဲလဲ ႐ႈမွတ္ပြါးမ်ားေနျခင္းသည္ ၀ိပႆနာ အားထုတ္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေပသည္။

ထုိသို႔အားထုတ္ရန္အတြက္ ေနရာေရြးရန္မလို၊ အခ်ိန္ေရြးရန္မလိုေပ။ သတိတရားသာ အျမဲရွိေနရန္ လိုအပ္၏။ ေလ်ာင္း၊ ထုိင္၊ ရပ္၊ သြား ေလးပါးဣရိယာပုတ္ရွိရာတြင္ မိမိႏွင့္ သပၸါယမွ်ေအာင္ေနျပီး သတိတရားရွိစြာျဖင့္ ၀ိပႆနာအားထုတ္ပါလွ်င္ နိဗၺာန္ကို ေလ်ာင္းရင္း ျဖင့္လည္း ျမင္ၾကရမည္။ ထိုင္ရင္းျဖင့္လည္း ျမင္ၾကရမည္။ ရပ္ရင္းျဖင့္လည္း ျမင္ၾကရမည္။ သြားေနရင္းျဖင့္လည္း ျမင္ၾကရမည္ကို ယံုၾကည္စြာအားထုတ္ၾကပါကုန္။

ေန႔စဥ္ ရရွိေအာင္ အားထုတ္ရမည့္ ပညာသံုးမ်ိဳးမွာ-
(၁) သင္ယူရမည့္အတတ္ပညာ၊
(၂) ဘ၀ကို လမ္းမွန္ေအာင္ ဘ၀ထိန္းေၾကာင္းေရးပညာ၊
(၃) နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း မျဖစ္မေနအားထုတ္ရမည့္ ၀ိပႆနာပညာ တို႔ ျဖစ္ၾကေပသည္။

က်န္းမာေအာင္ေန
အာေရာဂ် ပရမ လာဘ- က်န္းမာျခင္းသည္ ျမတ္ေသာ လာဘ္တစ္ပါးျဖစ္၏။ က်န္းမာမွ တျခားခ်မ္းသာတု႔ိကုိ ရရွိႏိုင္မည္ျဖစ္သည္။ မက်န္းမာလွ်င္ ေလာကီခ်မ္းသာေရာ၊ ေလာကုတၱ ရာခ်မ္းသာပါ ဆံုး႐ံႈးႏိုင္ေပသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ က်န္းမာေအာင္ေနနည္းပညာ၊ က်န္းမာေရး ေကာင္းေၾကာင္းအက်င့္တို႔ ေန႔စဥ္ ရရွိေအာင္ အားထုတ္ရပါမည္။ မနက္တိုင္း ေရေသာက္ျပီး သည္ႏွင့္ ဆီး၊ ၀မ္းက,အစ ပံုမွန္ရွိမရွိ သတိထားရပါမည္။ က်န္းမာေရးေကာင္းရန္အတြက္ ဆီး၊ ၀မ္း၊ ေသြး၊ ေလမ်ား ညီညြတ္မႈရွိေနရမည္။

တရားအားထုတ္ရာတြင္ ထိုင္မွတရား ထင္ေနၾကသူမ်ား ရွိၾက၏။ ထုိင္ျပီး ေနကုန္ေအာင္ အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ေသြးေလမ်ား မညီမညြတ္ျဖစ္ႏိုင္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စၾကႍေလွ်ာက္ေပး ရမည္။ တရားအမွတ္ မျပတ္ဖို႔သာလို၏။ ထိုင္ျခင္းျပတ္သြားလွ်င္ တရားအားထုတ္ျခင္း ရပ္သြားသည္ဟူေသာ အစြဲရွိေနလွ်င္ ျဖဳတ္သင့္ေပသည္။ ဘုရားရွင္က ႏွမ္းတစ္ေစ့မွ်ေလာက္ ေသာ အစာကို၀င္လွ်င္ပင္ အသက္ရွင္ေနႏိုုင္ေသာ ပါရမီေထာက္ပံ့သည့္ ကိုယ္ခံအားရွိသူ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒုကၠရစရိယအက်င့္ကို ေျခာက္ႏွစ္ၾကာက်င့္ႏိုင္ေပသည္။ ဘုရားအေလာင္း ေတာ္တို႔မွတစ္ပါး မည္သူမွ် မစြမ္းႏိုင္ေပ။ မိမိတို႔က တစ္ရက္ေလာက္ ထမင္းမစားလိုက္ရ လွ်င္ပင္ အားျပတ္ျပီး တရားဆက္အားမထုတ္ႏိုင္ဘဲျဖစ္ႏိုင္၏။ “ထမင္းအသက္ ခုနစ္ရက္” ဆိုသည့္အတုိင္း ခုနစ္ရက္ထက္ အစာငတ္ပါလွ်င္ အသက္ေသသြားႏိုင္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ က်န္းမာေရးအတြက္ မွ်တေအာင္စားေပးဖို႔ လုိအပ္၏။

၀ိပႆနာအားထုတ္ရာတြင္ ကိုယ္ဆင္းရဲ၊ စိတ္ဆင္းရဲခံျပီး အားထုတ္ရမည္ မဟုတ္၊ ဉာဏ္ေတာ့ ဆင္းရဲသည့္ အားထုတ္နည္းျဖစ္ေပသည္။ ကိုယ္က်န္းမာ၊ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေနတတ္ရပါမည္။ စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ မေနတတ္လွ်င္လည္း က်န္းမာေရးအတြက္ ထိခိုက္ ႏိုင္၏။ က်န္ဖန္ျပီး စိတ္ပူတတ္သူမ်ား ႏွလံုးေရာဂါရတတ္ေသာေၾကာင့္ စိတ္ေအးခ်မ္းေအာင္ ေနျခင္းျဖင့္ က်န္းမာေရးကို ဂ႐ုစုိက္ရမည္ျဖစ္သည္။

ျမတ္ဗုဒၶေဟာၾကားထားေသာ ေအာက္ပါအသက္ရွည္က်န္းမာေၾကာင္း နည္းလမ္းေကာင္းမ်ား ကို က်င့္ၾကံျပီး ေန႔စဥ္ က်န္းမာေရးအတြက္ အားထုတ္ၾကပါေလ-

(၁) မိမိႏွင့္ သင့္ေလ်ာ္ေလ်ာက္ပတ္ေသာ ေဆး၀ါးဓာတ္စာ၊ အစားအေသာက္၊ အေနအထိုင္ တို႔ႏွင့္သာ ျပဳမူေနထိုင္ စားေသာက္ျခင္း၊
(၂) အတိုင္းအရွည္သိျပီး ခ်င့္ခ်ိန္စားေသာက္တတ္ျခင္း၊
(၃) ေၾကလြယ္က်က္လြယ္ေသာ အစားအေသာက္ကိုသာ စားေသာက္ျခင္း၊
(၄) ငါးပါးသီလျမဲျခင္း၊
(၅) ကလ်ာဏမိတၱ-အေဆြခင္ပြန္းေကာင္းရွိျခင္း တုိ႔ ျဖစ္ၾကေပသည္။

ဥစၥာရေအာင္ရွာ
ဘုရားရွင္က စီးပြါးမရွာရန္ တားျမစ္ထားျခင္းမရွိေပ။ စီးပြါးရွာေနလွ်င္ တရား,မရႏိုင္လို႔ ေဟာၾကားမထားေပ။ ထို႔ေၾကာင့္ စီးပြါးလည္းရွာ တရားလည္းအားထုတ္ရေပမည္။ သမၼ ေလာဘႏွင့္ ၀ိသမၼေလာဘဟူ၍ ႏွစ္မ်ိဳးရွိရာတြင္ သမၼေလာဘျဖင့္ စီးပြါးရွာထိုက္ေပသည္။ ၀ိသမၼေလာဘျဖင့္ စီးပြါးမရွာထိုက္ေပ။ သမၼေလာဘဆိုသည္မွာ သူ႔ဘက္ကိုလည္းၾကည့္တတ္၊ ကိုယ္ဘက္ကိုယ္လည္း ၾကည့္တတ္ေသာ စီးပြါးရွာျခင္းမ်ိဳး ျဖစ္၏။ ၀ိ၀မၼေလာဘဆိုသည္မွာ ကုိယ္ခ်မ္းသာျပီးေရာ၊ သူ ဘာျဖစ္ျဖစ္၊ ငါ့ျမင္းငါစိုင္း စစ္ကိုင္းေရာက္ေရာက္၊ ငါ့ေလွငါထိုး ပဲခူး ေရာက္ေရာက္ဟူေသာ ငါတေကာ, ေကာတတ္သည့္ ငါေကာင္းစားေရးကိုသာ အဓိက ထားျပီး သူတစ္ပါးပ်က္စီးေၾကာင္းကို ထည့္မတြက္ဘဲ ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ေခါင္းပါးသူတို႔၏ စီးပြါးရွာျခင္းမ်ိဳးကို ေခၚေပသည္။

ထိုႏွစ္မ်ဳိးတြင္ သမၼေလာဘျဖင့္ စီးပြါးရွာရမည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က အနာထပိဏ္ သူေဌးၾကီးသည္ ေသာတာပန္ပုဂၢိဳလ္ျဖစ္၏။ စီးပြါးဥစၥာကို ရွာေဖြပါသည္။ တရားရသြားလွ်င္ ဘာစီးပြါးမွ မရွာေတာ့ဘဲေနျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။ သာသနာေတာ္ၾကီးပြါးေၾကာင္း ဆြမ္း၊ သကၤန္း၊ ေက်ာင္း၊ ေဆး ဟူေသာ ပစၥည္းေလးပါးအား ေထာက္ပံ့ႏိုင္ရန္အတြက္ စီးပြါးဥစၥာမရွိဘဲ လက္ခ်ည္းသက္သက္ျဖင့္ သာသနာေတာ္စည္ပင္ပါေစဟု ဆုေတာင္းေန႐ံုျဖင့္ ျဖစ္လာ လိမ့္မည့္မဟုတ္ေပ။ အနာထပိဏ္သူေဌးၾကီးကဲ့သို႔ အားထုတ္ၾကိဳးပမ္းသြားရပါမည္။ ယခု ေခတ္ဆိုလွ်င္ ဦးေအာင္ျမင့္(လူပ်ံေတာ္ပတၱျမား)သည္လည္း သာသနာေတာ္အတြက္ရည္စူးျပီး စီးပြါးရွာခဲ့သူတစ္ဦးျဖစ္ေပသည္။ မႏၲေလး မစိုးရိမ္စာသင္တိုက္ၾကီးအား တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ သားအဖႏွစ္ဦးသည္လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးသူမ်ားျဖစ္လင့္ကစား သာသနာေတာ္အတြက္ ရည္စူးျပီး စီးပြါးရွာခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ သာသနာ့အာဇာနည္မ်ား ေမြးထုတ္ေပးသည့္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ ေက်ာင္းတိုက္ၾကီးကို တည္ေထာင္ေပးႏိုင္ခဲ့သည္ မဟုတ္ပါေလာ။

စီးပြါးရွာရာတြင္ သူတစ္ပါးကိုလည္း ၾကည့္တတ္ရမည္။ ကိုယ့္အက်ိဳးလည္း ၾကည့္တတ္ရမည္။ အတၱႏွင့္ပရဆိုေသာ မိမိသူတစ္ပါး အက်ိဳးကိုၾကည့္ျပီး မွ်တေအာင္ ရွာတတ္ရမည္ျဖစ္သည္။ “ဘာပဲလုပ္လုပ္ ေစတနာေကာင္းေလးထည့္လုပ္၊ ဘာပဲေရာင္းေရာင္း ေစတနာေကာင္းေလး ထည့္ေရာင္း” ဆိုေသာ အဆံုးအမေလးကုိ အျမဲႏွလံုးသြင္းကာ စီးပြါးဥစၥာရွာေဖြၾက၍ သာသနာေတာ္ အတြက္လည္း ေထာက္ပံ့လွဴဒါန္းၾကပါက ယခုဘ၀ ခ်မ္းသာ႐ံုတင္မက ေနာင္သံသရာလည္း ခ်မ္းသာျပီး ေနာက္ဆုံး နိဗၺာန္သို႔ အက်ိဳးျပဳေသာ ပါရမီကုသုိလ္ထူးမ်ား ရရွိသြားၾကမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ကုသိုလ္ရေအာင္ အားထုတ္
ေရဗူးႏွင့္ ဖိနပ္ မပါလွ်င္ ေႏြခါမွ သိမည္၊ ဒါနႏွင့္သီလ မပါလွ်င္ ေသခါက် သိမည္။”ဟူေသာ ေဆာင္ပုဒ္ေလးမွာ ဒါန၊ သီလအားထုတ္ဖို႔ တိုက္တြန္းႏိႈးေဆာ္ထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေရွးက ဒါနျပဳလုပ္ခဲ့သူတို႔မွာ ယခုဘ၀ ခ်မ္းခ်မ္းသာသာေနႏိုင္ၾက၏။ စား၊ ၀တ္၊ ေနေရးအတြက္ ေနကုန္ေအာင္ ပင္းပန္းၾကီးစြာ မရွာေဖြရေပ။ သက္သက္သာသာျဖင့္ ရရွိသံုးေဆာင္ႏိုင္ၾက၏။ ၎မွာ မိမိတို႔ေဘးတြင္ ျမင္သာေသာဥပမာမ်ား ျဖစ္ပါသည္။ သို႔ေသာ္ မျမင္သာႏိုင္ေသာ အခ်က္တစ္ခ်က္ရွိ၏။ တခ်ိဳ႕ အကုသုိလ္အလုပ္ျဖင့္ စီးပြါးရွာေသာ္လည္း ခ်မ္းသာေနၾကျပီး တခ်ိဳ႕ ကုသိုလ္တရားပြါးမ်ားျပီး ေကာင္းရာေကာင္းေၾကာင္း လုပ္ကိုင္စားေသာက္ပါေသာ္ လည္း ဆင္းရဲႏြမ္းပါးေနၾက၏။ ထုိကြာျခားခ်က္ကိုျမင္လွ်င္ ကံ,ကံ၏အက်ိဳးကို မယံုၾကည္ဘဲ ရွိတတ္ေပသည္။

ဘုရားရွင္ေဟာၾကားထားေသာ ကံေလးမ်ိဳးရွိ၏။ (၁) အျဖဴကံ၊ (၂) အမည္းကံ၊ (၃) အျဖဴ အမည္း ေရာသည့္ကံ၊ (၄) အျဖဴအမည္း မေရာသည့္ကံတို႔ ျဖစ္ၾကသည္။ အျဖဴကံသည္ ကုသုိလ္ေကာင္းမႈ လုပ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးသက္သက္ေပးျခင္း၊ အမည္းကံသည္ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္လုပ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ဆိုးက်ိဳးသက္သက္ေပးျခင္း၊ အျဖဴအမည္း ေရာသည့္ကံသည့္ ေကာင္းသည့္ ကုသိုလ္အလုပ္ေရာ၊ မေကာင္းသည့္ အကုသုိလ္အလုပ္ေရာ ဒြန္တြဲလုပ္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ေကာင္းက်ိဳးဆိုးက်ိဳး ေရာေႏွာေပးျခင္း၊ အျဖဴအမည္း မေရာသည့္ ကံမွာ ကုသုိလ္လည္းမဟုတ္ အကုသုိလ္လည္းမဟုတ္ ၀ိပႆနာကုသုိလ္ကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္၏။ အဟတၱမဂ္ဖိုလ္ကုသိုလ္ပင္ျဖစ္သည္။ သံသရာ၌ အျဖဴအမည္း ေရာသည့္ကံမ်ား ျပဳလုပ္ခဲ့ ေသာေၾကာင့္ ယခုဘ၀တြင္ ေကာင္းမႈျဖင့္လုပ္စားေသာ္လည္း အတိတ္က အကုသုိလ္ အက်ိဳးေပးေနခ်ိန္တြင္ ေကာင္းက်ိဳးခ်မ္းသာမ်ား မရရွိမခံစားရေပ။ မေကာင္းမႈ အကုသိုလ္ အလုပ္တို႔ျဖင့္ စီးပြါးရွာေသာ္လည္း ၾကီးပြါးတိုးတက္ေအာင္ျမင္ေနျပီး ခ်မ္းသာႂကြယ္၀ ေနၾကျခင္းမွာ အတိတ္က ကုသုိလ္အက်ိဳးေပးေနခ်ိန္ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရရွိခံစားေနရျခင္း ျဖစ္ေပသည္။

ဒါနျပဳရာတြင္ ဒါန၏အက်ိဳးကို သိထားျခင္းသာျဖစ္ျပီး အက်ိဳးကိုေမွ်ာ္ျပီးလွဴျခင္းမ်ိဳး မဟုတ္ေပ။ သူတစ္ပါးခ်မ္းသာေရးအတြက္ ေမတၱာစိတ္သက္သက္ျဖင့္ ေပးကမ္းျခင္းျဖစ္၏။ နိဗၺာန္၏ အေထာက္အပံ့့ျဖစ္ေအာင္ ေပးလွဴရေပသည္။ ထိုသို႔ရည္စူးျပီး ဒါနျပဳရာတြင္ “တစ္ယာ ကြမ္းေဆး၊ ေရေအးတစ္ခြက္၊ ဆီတစ္စက္ႏွင့္၊ လကၻက္တစ္႐ိုး၊ ၾကံတစ္ခ်ိဳးမွ်၊ ျမတ္ႏိုးၾကည္ျဖဴ၊ ဒါနဟူသည္၊ အလွဴေကာင္းမႈ၊ ရရာျပဳေလာ့။” ဟူေသာ မာဃေဒ၀လကၤာအတိုင္း က်င့္ၾကံအား ထုတ္ၾကပါကုန္။

ဒါနသာျပဳခဲ့ျပီး သီလမပါခဲ့သူမ်ားမွာ အသက္ၾကာရွည္ မေနရဘဲရွိ၏။ တခ်ိဳ႕ အမိ၀မ္းထဲမွာပင္ ေသၾကရ၏။ တခ်ိဳ႕ ေမြးျပီးခ်င္း ေသၾကရ၏။ တခ်ိဳ႕ အရြယ္ငယ္စဥ္မွာ ေသၾကရ၏။ ထိုသို႔ အသက္တိုျခင္း၊ အနာေရာဂါထူေျပာျခင္း၊ အဂၤါမျပည့္စံုျခင္းစသည္တို႔မွာ သံသရာက သီလ နည္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ပစၥည္းဥစၥာေပါႂကြယ္၀ေသာ္လည္း သီလနည္းခဲ့ေသာေၾကာင့္ ထိုသို႔ေသာ ဆိုးက်ိဳးမ်ားႏွင့္ ရင္ဆိုင္ရကာ စိတ္မခ်မ္းမသာျဖစ္ၾကရေပ၏။ ဒါန၏အက်ိဳးတရား တို႔မွာ သီလပါမွ ပိုျပီး ျပည့္စံုေကာင္းမြန္စြာ အက်ိဳးခံစားႏိုင္ေပသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဒါနလည္းျပဳ သီလလည္းေဆာက္တည္ၾကရန္ အားထုတ္ၾကရပါမည္။

စိတ္ခ်မ္းခ်မ္းသာသာျဖင့္ ေနႏိုင္ရန္အတြက္ သမထဘာ၀နာ ပြါးမ်ားအားထုတ္ၾကရ၏။ စိတ္၏ တည္ျငိမ္ေအးခ်မ္းမႈရွိျခင္းေၾကာင့္ ပညာရရန္လည္း လြယ္ကူ၏။ စိတ္ျငိမ္သည့္အတြက္ အာ႐ံုတရားမ်ားေနာက္သို႔ စိတ္ဗ်ာမမ်ားေတာ့ဘဲ ျငိမ္ျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္း ေနႏိုင္၏။ တရား အားထုတ္ရာတြင္ အေစာင့္အေရွာက္ သမထကမၼ႒ာန္မ်ားျဖစ္သည့္ ေမတၱာကမၼ႒ာန္း၊ ဗုဒၶါႏုႆတိကမၼ႒ာန္း၊ မရဏာႏုႆတိကမၼ႒ာန္း၊ အသုဘကမၼ႒ာန္းတို႔ကို ပြါးမ်ားအားထုတ္ရ ေပသည္။ ေမတၱာပြါးျခင္းျဖင့္ စိတ္ေအးခ်မ္းမႈ ရရွိ၏။ ေဘးရန္လည္းကင္း၏။ တရား အားထုတ္ရာတြင္ အေႏွာင့္အယွက္မ်ား နည္းပါးသျဖင့္ စိတ္ခ်မ္းသာႏိုင္ေပသည္။ ဘုရား ဂုဏ္ေတာ္မ်ား အခါခါပြါးျခင္းျဖင့္ ဘုရားကို ၾကည္ညိဳေသာ သဒၶါတရားမ်ား ထက္ျမက္ ေစသည္။ အႂကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္စိတ္မ်ား ေရာက္ရွိလာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘုရားဆံုးမသည့္အတိုင္း က်င့္ၾကံအားထုတ္မႈမ်ား ပို၍ပို၍ ယံုၾကည္စြာ လုပ္ေဆာင္လာႏိုင္ေပသည္။ မရဏာႏုႆတိပြါး မ်ားျခင္းျဖင့္ သတိတရားကို ျဖစ္ေစ၏။ ေသျခင္းတရားကို အမွတ္ရေနသည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ေကာင္းမႈတို႔ကို မေမ့မေလ်ာ့ ပြါးမ်ားအားထုတ္လို္စိတ္မ်ား ထက္သန္ေစေပသည္။ အသုဘ ကမၼ႒ာန္းပြါးျခင္းသည္ ေလာဘကို အျမန္ကုန္ေစေသာကမၼ႒ာန္းျဖစ္၏။ သံသရာအဆက္ဆက္ ဒုကၡျဖစ္ေၾကာင္း ထုိေလာဘတရားေၾကာင့္ ရွည္ၾကာစြာ က်င္လည္ခဲ့ရေပျပီ။ ခင္တြယ္စရာ၊ တက္မက္စရာဟူ၍ အခါခါပြါးေနသူ၌ ေလာဘတရား တိုးပြါးၾကျပီး ရြံရွာစရာ၊ မတင့္တယ္ ဖြယ္ရာကို အခါခါပြါးမ်ားသူတို႔တြင္ ေလာဘကို အျမန္ကုန္ေစ၏။ တရားအားထုတ္ရာတြင္ ထို အေစာင့္အေရွာက္ ကမၼ႒ာန္းတုိ႔ကို ပြါးမ်ားအားထုတ္ေပးၾကရပါမည္။

နက္နဲခက္ခဲသည့္တရားတို႔ကုိ ပညာၾကီးသူတို႔သည္ လ်င္ျမန္လြယ္ကူစြာ သိႏိုင္၏။ ၀ိပႆနာ တရား အားထုတ္ျခင္းျဖင့္ ပါရမီမျပည့္ေသး၍ ယခုဘ၀ နိဗၺာန္ မျမင္ရေသးေတာင္မွ ေနာင္ဘ၀ အဆက္ဆက္ ပညာၾကီးရင့္ေၾကာင္း ကုသုိလ္ျဖစ္၏။ ဘုရားရွင္လက္ထက္ေတာ္၌ တရားေတာ္ ကုိ တခဏမွ်ေဟာၾကားလိုက္႐ံုျဖင့္ သစၥာေလးပါးကို ထိုးထြင္းသိသူတို႔မွာ သံသရာက ၀ိပႆနာတရား ပြါးမ်ားခဲ့ၾကသူမ်ားျဖစ္၏။ “၀ိပႆနာ တရား အခါခါ ပြါးမ်ားပါေသာ္လည္း တရားမရေသး”ဟူ၍ စိတ္ပ်က္အားငယ္ရန္ မေနသင့္ေပ။ ပါရမီတရား မျပည့္မျခင္း ျဖည့္က်င့္ ဆည္းပူးရသည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ စိတ္ရွည္ဇြဲသန္သည္းခံျပီး ပြါးမ်ားအားထုတ္ၾကရမည္။ ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ မိုးကုတ္ဆရာေတာ္ဘုရားၾကီး ေဟာၾကားသလို ေျပာရလွ်င္ သတိတရားမျပတ္မလပ္ဘဲ အားထုတ္ႏိုင္ပါက မနက္အားထုတ္ ညေန တရားရႏိုင္ေပသည္။ ေသခါနီးအထိ အားထုတ္ ေနာက္ဘ၀ ေသာတာပန္ အရင္ျဖစ္ႏွင့္မည္။ ေနာက္ဘ၀ ေသာတာပန္ မျဖစ္ႏွင့္ေသးလွ်င္ လည္း ဓမၼကထိကနတ္သားက ဘုရားတရား ေဟာၾကားေပးလုိက္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း တရားရသြားႏိုင္ေပသည္။

ေန႔စဥ္ ကုသိုလ္ရေအာင္အားထုတ္ရမည္မွာ ဒါနျပဳ၊ သီလေဆာက္တည္၊ သမထအားထုတ္၊ ၀ိပႆနာပြါးမ်ားျခင္းျဖင့္ က်င့္ၾကံရေပမည္။ ငါတို႔ျဖင့္ ၀ိပႆနာမွ ၀ိပႆနာဟူ၍ ဒါန၊ သမထ တို႔ကို ပစ္ပယ္၍လည္း မေနသင့္ေပ။ တခ်ိဳ႕ရွိတတ္လို႔ သတိေပးျခင္းျဖစ္၏။ ဒါနသည္ သံသရာရွည္သည္ဟု ေဟာၾကားသူမ်ားရွိၾကေပသည္။ ဒါနသည္ ေလာဘကိုသတ္ျခင္း ျဖစ္၏။ ကိုယ့္မွာရွိေနသည့္ ပစၥည္းဥစၥာတို႔ကို ခင္တြယ္သည့္ ေလာဘတဏွာကို ပယ္သတ္ႏိုင္မွ ဒါနကို ျပဳႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာၾကီး ဦးေရႊေအာင္ေရးသားခဲ့သည့္ “တစ္စတစ္စ၊ စြန္၀ံ့မွလွ်င္၊ ဘ၀ေနာက္ေႏွာင္း၊ ဆက္တိုင္းေကာင္း၏။”ဆိုသည့္အတိုင္း ေလာဘကို တစ္စတစ္စ စြန္႔ႏိုုင္ျပီး ေနာက္ဆံုး ကုန္ခန္းသြားျပီး ဘ၀နိဂံုး အဆံုးသတ္ႏိုင္ၾကမည္ ျဖစ္သည္။

ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း ရရွိေအာင္ ပြါးမ်ားအားထုတ္ရမည့္ (၁) ကုသုိလ္၊ (၂) ဥစၥာ၊ (၃) က်န္းမာေရး၊ (၄) ပညာ (၅) ဘုန္းတန္ခိုး စသည္တို႔ကို အႏွစ္ထပ္ထုတ္လိုက္လွ်င္
(၁) က်န္းမာေရးကို အထူးဂ႐ုစုိက္ျပီး
(၂) နိဗၺာန္ေရာက္ေၾကာင္း ကုသိုလ္တရားအားလုံးတို႔ကို ပြါးမ်ားအားထုတ္ရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

ေန႔စဥ္ ထိုငါးမ်ိဳး ရရွိေအာင္ အားထုတ္ဖုိ႔ သတိျဖစ္ေစရန္အတြက္ “ငါးမ်ိဳး = ယေန႔ ဘာရျပီးျပီလဲ?” ဟူေသာ ေမးခြန္းေလးကို မိမိကိုယ္ကို ေန႔စဥ္ ေမးသင့္ေပသည္။ ည အိပ္ယာ ၀င္ခ်ိန္ မအိပ္ခင္ ေမးမိလိုက္လို႔ ဘုရားရွိခိုးျပီးမွအိပ္လိုက္လွ်င္ပင္ လြန္စြာအက်ိဳးမ်ားသြားပါ မည္။ ဘုရားရွင္လက္ထက္က စ႑ာလီဟူေသာ မိန္းမၾကမ္းၾကီးသည္ သာသနာတြင္း လူျဖစ္ ခြင့္ရေသာ္လည္း ေတာင္ေမြးကို အေဖာ္ျပဳခ်ိန္အထိ ဘုရား၊ တရား၊ သံဃာကိုပင္ ကိုးကြယ္ရ ေကာင္းမွန္း မသိခဲ့သူျဖစ္၏။ တစ္ေန႔ ျမတ္စြာဘုရားရွင္က ထုိ အမ်ိဳးသမီးၾကီးသည္ ေသျပီးေနာက္ ငရဲသို႔ လားရေတာ့မည္ကို ျမင္ေလသည္။ ဘုရားရွင္က ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူလို ေသာေၾကာင့္ ထို အမ်ိဳးသမီးၾကီး ေသရမည့္လမ္းမွ ဆီးၾကိဳ၍ ႂကြခ်ီေတာ္မူ၏။ လမ္း၌ ဆံုေသာ အခါ ဘုရားရွင္က ရပ္ေတာ္မူျပီး အရွင္အာနႏၵာအား ၾကည့္ေတာ္မူေလသည္။ အရွင္အာနႏၵာ လည္း ထိုအမ်ိဳးသမီးကို ဘုရားရွင္ ခ်ီးေျမွာက္ေတာ္မူလိုေၾကာင္းသိျပီး “ေလာကတြင္ အျမတ္ဆံုးျဖစ္ေတာ္မူေသာ ျမတ္စြာဘုရားရွင္သည္ အသင့္အား ခ်ီးေျမွာက္ရန္ လာခဲ့ျခင္းျဖစ္ သည္” ဟုဆိုျပီး ဘုရားရွင္အား ရွိခိုးရန္ တိုက္တြန္းေလ၏။

စ႑ာလီအဘြားအိုၾကီးသည္ ဘုရားရွင္၏ မဟာက႐ုဏာေတာ္ျဖင့္ ၾကည့္႐ႈေနသည္ကို ျမင္လွ်င္ ေလာက၌ အျမတ္ဆံုး ဘုရားရွင္အား ယခုမွ သိခြင့္ရတယ္၊ ငါ့လိုလူကိုေတာင္ က႐ုဏာထားေတာ္ မူေပတယ္ဟူ၍ သတိသံေ၀ဂျဖစ္ျပီး ျမတ္စြာဘုရားရွင္၏ ေျခဖမိုးေတာ္ကို အားရပါးရ ရွိခိုးေလ၏။ ဘုရားရွင္လည္း အေထာက္အပံ့ေကာင္း ရသြားသည္ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ဆက္လက္၍ ႂကြခ်ီေတာ္မူေလသည္။ အမ်ိဳးသမီးၾကီးသည္ ဘုရားရွင္အား ၾကည္ညိဳရင္း က်န္ရစ္ခဲ့ျပီး ခရီးဆက္ေလေသာ္ ႏြားေခြ႔ခံရကာ ထိုလမ္းမွာပင္ ေသဆံုးျပီး ဘုရားရွင္အား ၾကည္ညိဳစိတ္ေၾကာင့္ နတ္ျပည္၌ စႏၵာလီနတ္သမီးအျဖစ္ ထင္ရွားျဖစ္ခဲ့ေလသည္။

စာ႐ႈသူဓမၼမိတ္ေဆြအေပါင္း ကိုယ္က်န္းမာ စိတ္ခ်မ္းသာစြာျဖင့္ ပါရမီကုသိုလ္တရားမ်ား ပြါးမ်ား အားထုတ္ႏိုင္ၾကပါေစ။
(ဣဒံ ေမ ပုညံ အာသ၀ကၡယံ ၀ဟံ ေဟာတု)

1 comment:

Maribel Artaste said...

Hi!Great and interesting blog you have:) Come and visit my site too. http://motors.com.mm/?utm_campaign=mot_mm_lb_blog_martaste&utm_source=mot_lb_blog&utm_medium=lb_blog